Als schoolgaand kind tijdens Corona, is er nu van alles uit de kast getrokken om ze toch aan het werk te houden.
Van huiswerkpakketten, tot digitale leermiddelen.
Van Google Team-chats met de juf of mentor, tot creatieve online opdrachten.

Behalve voor die 15.000 tot 20.000 (werkelijke aantallen zijn onbekend omdat er geen consensus is over de inhoudt van de term ‘thuiszitter’) kinderen die langdurig thuis leren en niet naar een school gaan.

Deze kinderen hebben nu nog geen lesaanbod. Geen lesmateriaal.
Geen toegang tot leermiddelen die ze goed zouden kunnen gebruiken.

Hoe kan dat? Mijn mening hierover is dat dat (on)mogelijk gemaakt wordt door:

1) de overheid. Die verzaakt een duidelijke opdracht mee te geven en specifiek te benoemen dat scholen óók verplicht zijn hun thuiszitters te voorzien.
2) de scholen. Zij verzaken zelf hun zorgplicht op te pakken en de ingeschreven kinderen állemaal onderwijsmateriaal te geven.
3) de ontwikkelaars en materiaalaanbieders. Zij stellen nu veel materiaal beschikbaar voor onderwijs thuis. Maar alleen via scholen. Met een BRIN-nummer kun je dan gebruik maken van het materiaal. Zonder dus niet. En daar valt je thuiszitter weer buiten de boot als de school van inschrijving dat niet regelt.
Dit is eigenlijk een verkapt verdienmodel. De ontwikkelaars en aanbieders hopen dat de scholen abonnementen bij ze blijven afnemen na de Coronacrisis.
4) Samenwerkingsverbanden. Ook zij kunnen actief de scholen achter de broek aan om te zorgen dat langdurig thuiszittende en ingeschreven kinderen profijt zouden kunnen hebben van deze crisis.

Maar goed. Geen toegang tot de digitale middelen voor onze jongste zoon.
Geen pakket boeken. Geen huiswerkbegeleiding.

Dus we doen het zelf maar weer.
We hebben wederom geïnvesteerd in een Squla abonnement.
Eén van de weinige aanbieders voor partculieren (zonder BRIN) met een redelijk volledig pakket aan vakken.
Tellen we die centen weer op bij de reeds uitgegeven extra kosten t.a.v. onze thuiszitter. Gemiddeld zo’n 10.000 euro per jaar. Ongeveer.
We hebben tot noch toe het geluk geen rechtszaken te hoeven voeren en advocaten te hoeven betalen, anders lopen die kosten erg snel op.

Ik ben erg benieuwd hoe Nederland post-Corona om zal gaan met langdurige thuiszitters. Zal er meer of minder begrip zijn? Zullen er meer of minder meldingen komen bij Veilig Thuis? Krijgen ouders meer of nog minder ondersteuning bij het onderwijs aan hun kind?

De tijd zal het leren.